Oscars Blog & Vlog

Dagboek van een fotograaf.

Juni 2025

Awkward situations

Voor sommige opdrachten is het handig om de locatie eerst even te bezoeken voordat je de foto’s gaat nemen. We zouden met het team samenkomen ergens aan de overkant, want in het restaurant aldaar zou het evenement binnenkort plaatsvinden. Vanuit Oostburg best een eindje rijden, dus ik vertrek op tijd. In mijn achterhoofd zie ik een lekker broodje langskomen. Ik ben aan het rijden tussen 12 en 13 uur dus als we dan om 13:30 starten dan heb ik mooi tijd om mijn tanden in een heerlijk vers broodje te zetten. Tijd genoeg!

De reis ging voorspoedig iets voor 13 uur draai ik de parking op. Het terras is gezellig vol, maar met nog genoeg plaats voor het broodje dat tijdens de reis en in mijn gedachten uitgegroeid is, tot waarschijnlijk het lekkerste broodje ooit.

Ik stap het terras op. Twee bedienden schieten heen en weer, zonder acht op me te slaan. Om e.e.a te versnellen besluit ik om het restaurant binnen te stappen. Hier wordt duidelijk gemaakt via een bord dat je je eerst moet melden en dan moet wachten totdat je plaats wordt aangewezen. “Ik ben nu toch echt vrij dicht bij mijn broodje”: flitst het door mijn hoofd. 

– Kan ik u helpen meneer?

Jazeker zeg ik, Ik kom net uit Oostburg en ik wil graag een broodje eten voordat we straks hier gaan vergaderen.

Het blijft even stil.

– U heeft gereserveerd?

Nee hoor, ik ben hier voor de vergadering.

– Ooo, u komt met een groep, heeft de groep gereserveerd?

Euh nee, niet echt ik heb straks een vergadering hier en ik wou graag nog even een…

– Wat is de naam van de groep?

Nee, nou ja de groep heeft wel een naam namelijk zus en zo…

– Ik zie geen reservering voor zus en zo staan, hoe was de naam ook alweer?

Nee, nee, nee, voordat we gaan vergaderen wilde ik even een broo…..

– Met wie heeft u dan een afspraak?

Nou met jullie! Straks om 13:30 maar ik ben wat vroeger gekomen want ik wilde….

– Met ons? Heeft u de naam van een contactpersoon?

Ojee, nou ja die heb ik wel, moet ik even op mijn telefoon kijken.

Twee ongeduldige ogen volgens mijn zoektocht op de mobiel.

Ja, mevrouw die en die.

-Ahaaa, nou dan ga ik haar bellen.

Nee, nee, het is nog veel te vroeg, ik wilde graag eerst een brood….

– Hallo, ja mevrouw die en die, ja er staat hier iemand voor u aan de balie. Ja u kunt direct komen, mooi. Ze komt er zo aan hoor meneer.

…Maar het is veel te vroeg! Ik wilde eerst nog…

– Goedemiddag meneer, hoe kan ik u helpen?

Achter mij was mevrouw die en die verschenen.

Ze kijkt verbaasd naar haar horloge, naar mij en weer terug.

Ja ik ben wat vroeger gekomen, ziet u, want ik dacht dan eet ik eerst nog een broodje.

– U wilt een broodje eten?

Ja als dat zou kunnen?

Mevrouw die en die, wenkt naar een serveerster.

– Deze meneer wil graag een broodje eten.

Heeft ie gereserveerd?: antwoordde de serveerster.

– Nee volgens mij niet en hij wil op het terras zitten.

Nou nou, het mag ook binnen hoor, als dat makkelijker is; werp ik tegen.

De serveerster keek nu op haar beurt naar haar horloge, vervolgen naar mij en naar mevrouw die en die.

– Poeh, het is al tien over één, dat gaat niet meer lukken vrees ik. Onze broodjes worden vers gemaakt ziet u?

Ja daar kom ik ook voor, niet verse broodjes kan ik overal krijgen, grapte ik overigens zonder een glimlach bij mijn publiek te veroorzaken.

Maareuh 20 minuten om een broodje te maken en op te eten dat gaat hem niet worden?

– Nee, helaas dat zie ik niet gebeuren.

Het ballonnetje met daarin het broodje in mijn hoofd was inmiddels langzaam leeg gelopen. 

Ik zat, diep beteuterd wat het broodjesdrama betreft, buiten op het terras en ik bestelde dan maar een cappuccino.

Hele lekkere cappuccino, dat was waar, maar dat was wel een hele schrale troost voor dat broodje.

De serveerster hield na een paar minuten een kaart voor mijn neus en vroeg of ik misschien dan tóch nóg een broodje wilde bestellen?

– Nee, nu durf ik niet meer!: zei ik terwijl mijn blik die van mevrouw die en die kruiste.

Die keek op haar horloge en dacht waarschijnlijk: “Mijn god! Nog 15 hele lange minuten te gaan!”

Er kwamen daaropvolgend diverse koetjes en kalfjes voorbij.

Wat ik dan deed? Wat zij dan deed.

Waar ik woonde? En waar zij woonde.

Dat het lekker weer was. Dat was zo.

Over vis eten. Wat ik een kwestie van opvoeden vindt.

Of ik dan kinderen had, nee die had ik niet.

Dat haar kind geen vis lust.

Daarom is het dus een kwestie van opvoeden….

Totdat er zich een derde persoon meldde, die direct inhaakte en liet weten thuis geen vlees meer te eten. En alleen vis op restaurant.

En dat ik wel vlees eet thuis en meestal geen vis op restaurant.

En waarom dat was? Omdat je absoluut zeker moet zijn dat het verse vis is.

Dat je op een maandag sowieso nooit en te nimmer verse vis kan krijgen in een restaurant.

Maar aan de andere kant wie zit er nu maandag in een restaurant, want die zijn meestal dicht op maandag.

Kortom toen de rest van de vergadering het terras opstapte ging er dan ook een zucht van verlichting door iedereen heen.

Als echte buffettijger en bitterbal-ninja liet ik me natuurlijk niet zo maar uit het veld slaan. Na de vergadering en voorzien van een licht knorrend gevoel in de maag, reed ik plankgas naar de eerste de beste hoge paal met zo’n gele M erop. Daar bestelde ik via de buitenbestel een uit de kluiten gewassen hamburger, waar ik twee minuten later mijn tanden inzette…Heerlijk!

En in mijn achterhoofd klonk zacht het lied: “Beziet uw ziel in lijdzaamheid, bedenkt dat ge aan den overkant zijt…”

Dagboek van een fotograaf.

Ken je die vervallen boerderij naast de golfbaan? Misschien kunnen we daar een portretje schieten? Wel passend gezien ik aan een postapocalyptische roman werk…

Schrijver Anna Liervogel-Sewgobind, is helemaal klaar om een postapocalyptische foto te laten schieten. “Kijk je wel even uit?: Vraag ik bezorgd bij het betreden van de vervallen schuur. Anna maakt zich nergens zorgen over. Ik kijk naar het plafond en de loszittende balk die met een scherpe punt naar beneden wijst en die ieder moment naar beneden kan storten. Want, dan wordt het echt een einde tijdperk foto.

Er was al eens een gevallen schrijver, die voor de foto in een beeldhouwwerk klom er uit viel en hier als souvenir een hele pijnlijke schouder aan over hield. En jaren geleden was er een mevrouw die even moest plassen en dacht dat het vervallen toilet op locatie nog in gebruik was om er achter te komen dat bij het doortrekken, de complete gietijzeren stortbak op haar hoofd terecht kwam, sindsdien ben ik zelf toch iets voorzichtiger geworden. Lig je daar met je broek half van je kont en een gietijzeren stortbak op je hoofd.

Om nog maar te zwijgen over ongelukkige fotografen die de meest vreemde capriolen uithalen (we nemen even de hoed plechtig af en herdenken; zij die in het water vielen, uitgleden, naar een overval werden gestuurd en arriveerden voor de politie dat deed, in potdichte mist via de Antwerpen-route naar de redactie in Vlissingen reden (en weer terug) met fotorolletjes die nog ontwikkeld moesten worden om de volgende dag geen lege krant te hebben, boze schippers die handtastelijk werden, boze agenten die ook handtastelijk werden, met de ontmijningsdienst aan boord gaan, om een forse bom, die als bijvangst in de netten van een vissersboot terecht was gekomen te laten ontploffen (overigens niet in de schippersboot zelf, dat zou zonde zijn, maar op veilige afstand met een rubberen bootje), boze boeren, burgers en buitenlui die om allerlei redenen juist niet of juist wel op de foto wilden enzovoorts… zo, wij zetten de hoed weer plechtig op)

Even langs de fabriekstoren van de oude Spiritusfabriek in Bergen op Zoom naar boven klimmen langs de buitenkant, was er ook zo eentje. Van die ijzeren handvaten, zonder kooi erachter en ik, voorzien van een tuigje met een haak aan een touw naar boven. De man die me in het tuigje hielp zei nog: “Als je bang wordt en niet meer verder durft, geef dan maar een seintje dan komen we je wel halen. Ik zou niet weten hoe, maar je komt wel weer beneden…” Het schrijvende deel van het journaille bleef mooi met beide benen op de vaste grond staan. Het duurde volgens hem drie kwartier voordat ik boven was. Maar ik had wel een mooie plaat!

De schuur en alle toebehoren bleef nog even overeind staan tijdens de fotosessie. Boven op een berg van oude pallets en ander sloophout had Anna intussen plaatsgenomen. Na de sessie zijn we weer zonder kleerscheuren en lichamelijke ongemakken uit de ruïne geklommen. “Er zit ook hele mooie graffiti op de zolder van het vervallen woonhuis. ”: Zei Anna. “Maar ik weet niet of de trap ons zal houden…”

Meer foto’s zien van schrijvers?
schrijversinsluis.nl

Tekst en afbeelding © Oscar van Beest 2025

Dagboek van een fotograaf.

Als Fotograaf wordt je soms naar een bepaalde plek toe getrokken. Zo kwam ik tijdens mijn wandeling in deze nagenoeg uitgestorven nederzetting aan de kust terecht.

Het voelde aan als een verlaten stadje uit een spaghetti western of een Lucky Luke stripalbum. Wellicht met een illustere naam zoals: Black Gulch Creek; of iets in die geest. De beplanting was nog maar net neergepoot in het losse zand en dat gaf alleen maar een groter “Blazing Saddles” effect. Bij nadere inspectie bleek dat de Saloon nog volop in aanbouw was. Dus geen whiskey voor deze fotograaf, althans niet op dit moment. Ik beende door de hoofdstraat, verwachtte ieder moment de hoed van een figurant boven het dak uit te zien komen, gevolgd door de loop van een geweer.

Mijn vinger kromde zich gespannen rond de trekker, de knokkeltjes sloegen er wit bij uit. Een windvlaag speelde even met het zand tussen de struiken. Ik schoot met scherp, foto na foto, keek af en toe wel even achterom, om er zeker van te zijn dat er geen woedende menigte achter me aan kwam met pek en veren. Maar op een dame met brave hond na, bleef het die dag vredig en stil in Black Gulch Creek.

Tekst en afbeelding © Oscar van Beest 2025